etër një Luftëtari

Duke pritur të kaloj stuhia
na rritet mjekra thonjtë
na zënë ethet

Gojkyçur

numrojmë shkopinjtë
fyerjet sharjet,shkarjet

Unazat
luajnë nga vertebralja

Duke pritur
harrojm se jemi

Harrojmë se në këtë shekul
mbetën ato që thuhen

TOKË TRËNDAFILASH

I

Toka ime diellore,
që rritem me ty
e je aq e madhe për mua;
mal me thesare,
5 fushë grurore —
t´i di ëndrrat tua.

II

Çdo fshehtësi
unë ta njoh —
dhe Yllin tënd
10 që të çon n´ardhmëri
unë ta shoh;
dhe dritën tënde
që kaplon hapësirën
unë ta di —
15 Zemër bujare,
Tokë me burrëri.

III

E zgjuar je në mua,
poezi e adhuruar,
poezi vargjesh të dëlira —
20 qiell i stolisur
plot xhevahira.
Tokë trëndafilash
për gjithë çka ke
në zemrën tënde jetike,
25 në shpirtin tënd të kulluar,
të përqafoj si fëmijë —
tokë e bekuar,
Kosovë heroike.

Në mundsh...


Në mundsh ta ruash arsyen, kur bota humbet fillin
e fajin ty ta hedh dhe vetes t’i besosh,
sa herë tek ti dyshojnë e s’të përfillin
por edhe dyshimet drejt t’i gjykosh...
Në mundsh të rrish në pritje, nga pritja pa u lodhur,
e, kur t’urrejnë, urrejtje mos t’ushqesh,
madje, ndaj shpifjeve të rrish pa folur,
me thjeshtësi, me to pa rënë ndesh...

Në mundsh t’mendosh, por jo gjer në shkatrrim,
të ëndërrosh, por jo si rob ëndërrimesh,
dhe t’i trajtosh njëlloj e pa dallim
ngadhnjim e shpartallim burim mashtrimesh...
Në durofsh dot thëniet e tua të drejta
në kurthe për trutharët, kopuket që t’i kthejnë,
t’i shohësh të thyera gjërat më të shtrenjta
e prapë t’i ndërtosh me vegla që nuk vlejnë...

Në mundsh fitoret që ke korrur t’i flijosh
si në kumar, në një të vetme lojë,
të rrezikosh, të humbasësh e prapë t’ia fillosh,
dhe humbjen kurrë të mos e zesh në gojë...
Në i detyrofsh dot muskul, nerv e puls e zemër
të të shërbejnë edhe kur gjithçka duket e kotë,
e të qëndrosh kur s’ke asgjë më veç vullnetit,
që vetëm fjalën “Qëndro!” gjithmonë të thonë...

Në mundsh të flasësh me maskarenj, por nderin tënd ta ruash
e t’ecësh përkrah mbretit pa krenari që të verbon...
Nëse armiku apo miku s’të bëjnë dot të vuash,
dhe gjithkend e çmon, por veç sa meriton...
Në mundsh t’i mbushësh ti minutat aq të renda
me vepra që peshojnë
dije dhe mos kij asnjë dyshim,
se jotja do të jetë Bota, me ç’ka brenda,
dhe BURRË do të jesh, o biri im!

JEPNI PER NENEN

C'thote ajo e ve e gjore,
Mbretereshe pa kurore,
Faqe-cjerre, lesh-leshuar,
Shpirt e zemer perveluar,
Gjysme e vdekur: " O shqiptare,
Nenes mos ja beni varre".

Mbahu nene mos ki frike,
Se ke djemte ne Amerike.

Qan e lutet nene e mjere,
Kerkon vatren edhe ndere,
Do lirin' e saj dhe mbrene,
Sic e pat me Skenderbene,
Bijt' e beses therret prane,
Kur i thirri dhe si vane?

Mbahu nene mos ki frike,
Se ke djemte ne Amerike.

Cilet jane ata tirane,
Qe te prene e qe te vrane?
Qe te therne bij e bija,
Dhe tu nxi tu mbyll shtepia?
Derdhni plumba o shqiptare,
Gjakun nenes per te marre.

Mbahu nene mos ki frike,
Se ke djemte ne Amerike.

Cilet bij te tradhetuan?
Dhe te ndoqne dhe te shuan?
Dhe te lane o shkab' e ngrate,
Pa fole, pa zogj, pa shpate?
Keta qena o shoke i mbytni,
Mbushni gjyle qe t'i shtypni.

Mbahu nene mos ki frike,
Se ke djemte ne Amerike.

Sa kerkon e sa te duhen?
Burrat nga detyra s'druhen,
Trimi i mire do t'te jape,
Sot me vrap e neser prape.
Hidhni, Hidhni tok dollare,
Te mos mbetemi te share.

Mbahu nene mos ki frike,
Se ke djemte ne Amerike.

Do te ndihim pa kursyer,
Per ty, nena jone e vyer,
Qe me drit' e nder te thuresh,
Dhe me bijt' e tu te mburresh.
Cila nene lyp parane?
Cilet bij me shpirt s'i dhane?

Mbahu nene mos ki frike,
Se ke djemte ne Amerike.

Arme dhe fisheke mblidhni,
QESEN edhe SHPIRTIN hidhni,
Per lirine per mbretin* tone,
Sot,pa neser eshte vone,
Jepni, nenen te shpetoni,
Komb' e vatra te ndertoni.

Mbahu nene mos ki frike,
Se ke djemte ne Amerike.

Shpejt dhe ngadalë



Mos u nxito!Mos u Vono!Duro!

Një kryefjalë shkruaj posi kjo

Vare mbi gjoksin posi hajmali

Ruaje ne diell dhe në shi;

Me lulet rrotull teje mos u merr,

Dhe I patrembur gjer në varr e shpjer

Mos u nxito!Pa mend mos u vono!

Kur shpirti sulet ,Ti mos u ndalo!

Mejtohu mirë,udhen drejt nis.

Dhe sulu tutje me mish e me shpirt;

Ngadalë!Kurr s’ndreqet një lajthim

I bërë pa hesap e pa peshim.



Mos u vono!Se tutje turret jeta,

Kalo si trim ,guxo pa ardhur vdekja;

Një punë bëj të lartë dhe të fortë,

Të cilen koha kurr s’munt ta mposht

Mbi dhenë nam të gjallë ler për jetë,

S’prish punë si shokët vdes dhe vetë



Mos u NXITO!Mos u VONO!MEJTO!

Gunët e fatit qetas duro!

Detyren ki si prijes kryesisht;

Bëje gjithnjë të drejten burrërisht;

Mos u nxito!Mos u voni! Pa fjalë

ZOTI në fund të nxjerr faqebardhë.

Shqypnija
(At Gjergj Fishta)

Edhè hâna do t' a dijë,
Edhè dielli do t' két pá,
Se për qark ksaj rrokullije,
Si Shqypnija 'i vend nuk ká !
Fusha t' gjâna e kodra t' blera,
Zijes s' mnershme larg kû âsht droja,
Me gaz t' vet ktû i veshë Prendvera,
Si t' Parrizit t' larmet shtroja.
Nën nji qiellë përherë t' kullueme,
N' rreze e n' dritë përshkue unjí,
Bjeshkë e male të blerueme
Si vigâj shtiellen n' ajrí.
Ke ato bjeshkë e ke ato male
Kroje t' kjarta e t' cemta gurra,
Tue rrëmbye npër mriza hale,
Gurgullojn npër râjë e curra.
Mbi ato male e bjeshkë kreshnike
Léjn mande' ata djelm si Zâna,
Armët e t' cillvet, përherë besnike,
Janë përmendë ndër fise t' tana.
Atje léjn, po Toskë e Gegë,
Si dý rreze n' flakë t' nji dielli:
Si dý rrfé, qi shkojn tue djegë,
Kúr shkrepë rêja nalt prej qielli.
Oh! Po, e din i prûjtë anmiku,
Se âsht rrfé zogu i Shqyptarit,
Rijtun gjakut kah çeliku
N' dorë t' ktij shndritë për vend t' të Parit.
Ato male të madhnueshme,
Ato, po, kanë mûjtë me pá
Se sa forca e pafrigueshme
N' turr t' Shqyptarit pît ka rá.
Dridhet toka e gjimon deti,
Ndezen malet flakë e shkndija,
Ka' i frigueshëm, si tërmeti,
Atje rrmben kû e thrret Lirija.
Lume e shé para atij ngelin,
I a lshojn udhën dete e male;
Mbretënt fjalën s' mund t' i a shkelin,
Turrin ferri s' mund t' i a ndalë.
Shkundu pluhnit, prá, Shqypní,
Ngrehe ballin si mbretneshë,
Pse me djelm, qi ngrofë ti n' gjí,
Nuk mund t' quhesh, jo, robneshë.
Burrë Shqyptár kushdo i thotë vetit,
Qi zanát ka besë e fé,
Për Lirí, për fron të Mbretit
Me dhânë jetën ka bâ bé.
Sy për sy, po, kqyr anmikun;
Përse djemt, qi ti ke ushqyue,
S' i ka pá, jo, kush tue hikun:
Friga e dekës kurr s' i ka thye,
Kaq të bukur, kaq të hieshme
Perëndija t' fali i Amshueshëm,
Sá 'dhe deka âsht për tý e shieshme:
N' gjí t' and vorri âsht i lakmueshëm.
Po, edhè hâna do t' a dijë,
Edhè dielli do t' két pá,
Se për qark ksaj rrokullije,
Si Shqypnija 'i vend nuk ká !
Rrnosh e kjosh, prá moj Shqypní,
Rrnosh e kjosh gjithmonë si vera,
E me dije e me Lirí
Për jetë t' jetës të rrnoftë tý ndera

Dykrenarja
(Ilam Berisha )

Shikon majtas
Shikon djathtas
Për popullin shqiptar
S`ka zgjidhje tjetër
Pos bashkim kombëtar.

Himni i Presheves

Ngritemi që të j e t o j m ë
Ngritemi që të ndërtojmë
Ngritemi të bëjmë më shumë
se Shqipëri është Presheva
Si të jetojë me terrin tënd
me duart tuaja të përgjakura
me drejtësinë e të padrejtit
Me atë që vetëm më ndjek

Në këtë t o k ë denbabaden
unë kam varret e stërmoçme
të rënët e të gjitha betejave
këngët e të gjitha kohrave

O ti që flet krejt ndryshe
K o s o v ë është emri im
Kosovë është g j a k u im
Shqipëri është Presheva, hej!...

O moj Shqypni e mjera Shqypni

O moj Shqypni, e mjera Shqypni.
Kush të ka qitë me krye në hi,
Ti ke pas kenë një zojë e randë,
Burrat e dheut të thirrshin nanë...

Por sot, Shqypni, më thuaj si je?
Por si lisi i rrëzuem përdhe;
Shkon bota sipri me këmbë të shklet
E një fjalë t’ambël kurrkush s’ta flet.

Kujt i ban zemra me lanë me dekë
Këtë farë trimëreshe që sot asht mekë,
Këtë nanë të dashtun a do ta lamë
Që njeri i huej ta shklasë me kambë.

Nuk, nuk! Kët’ marre askush s’e do
Kët’ faqe të zezë gjithkush e dro.
Para se të hupet kështu Shqipnia
Me pushkë në dorë le t’desi trimnia.

Kujdes gjakun, Kosovë

Gjymtyra e dhimbjes, Mitrovicë
Nëntë plagë balozi të ka bërë
Ti prapë u ngrite si Anteu mbi dhé
Zemra e nënës sa shumë ka qarë
Bozhuret e gjakut me lotë ka larë
Të bijëve të shenjtë, këta Prometenjë
Gërvalla dhe Jasharë damarë gjaku
(Kush i preu një nëmë u rëntë)
U nginj kjo tokë me ëndërrat e tyre
Të kthyera lapidarë
Vij nga nëna i kërrusur nga malli
Të mbledh bozhuret e tua, Kosovë
Me dashuri, mirënjohje e shpresë
Dhe të thërrasë ndër gryka e male
Mbi kalin e merakut Jehonë
Kujdes gjakun, Kosovë!

Sa të dua Shqipëri

Sa të dua, o Shqipëri,
sa me mall ndiej e sa dëshirë,
për ty gaz e dashuri
mu në zemër më ka mbirë!

Se për mua, o Atdhe,
je një lule aq e vyer,
sa nuk gjendet përmbi dhe
shpirtin tim për të ushqyer!

Unë e dua Shqiperinë

S'kam çiflik e s'kam pallate,
S'kam dyqan me kater kate,
Po e dua Shqiperine
Per nje stan ne trebeshine,
Per nje shkarp e per nje gur,
Per nje gardh e per nje mur,
Per kasollen mbi Selishte,
Per dy ara ne Zallishte,
Per nje lope e per nje gomar,
Per nje Balo,nje manar.
Une e dua Shqiperine
Si bari dhe si fshatar.
Une e dua Shqiperine,
Per terfilin mi lendine,
Per nje vaze gjeraqine,
Dhe per ujet qe buron
Nga nje shkem e gurgullon
Neper lista gjetheshume,
Edhe zbret perposh ne lume.
Une e dua Shqiperine
Per nje lule trendeline,
Per nje zok qe fluturon,
Per bilbilin qe kendon
Ne ato ferra ne ato hije
Kenge malli e dashurie,
Kenge shpirti te helmuare.
Une e dua Shqiperine
Si poet i dhemshuruare.
Une e dua Shqiperine
Qe nga Korca e Vranine,
Ku del bujku qe me nate
Me parmende dhe me shate,
Mbjell e korr me djell,me hene
Dhe s'ka buke per te ngrene,
Ku nallbani dhe samarxhiu
Mjeshtri,kallfa e kallajxhiu,
Krrusen dite e krrusen nate,
qe te hane buke thate,
Ku hamalli neper skela
Ngarkon hekur dhe varela,
Kembe zbathur,***** cjerre
Punon vetem per te tjere.

Une e dua Shqiperine
Qe nga Shkupi e Janine,
Ku nje popull derezi
Heq e vuan roberi
Po ka shpirtin luftetar.
Une e dua Shqiperine
Si shqiptar e bir shqiptar.

MIGJENIT

Vigan i shekujve do te jesh,
O Fanar i vargut te lire!
Nuk mundet jo gojet e cinikve
Qe te hedhin mbi ty erresire!

Dhe pse priftit ju dha liria...
Te flase e te thoje cfare te doje,
Nuk e thote, jo, demokracia,
Qe poetet ti marrin neper goje...!

Nuk e thote jo rregulli i njerezize,
As i Klerit dhe as i vete zotit!
Nuk e thone jo, pse njerzit e liq,
Eshtrat tentojne ti nxjerrin prej vorrit!

Zeri qe kumboje vargjeve te lira,
Ne kohet kur errsires kembana gjemonte...
Drite iu bene njerzimit qe te shohe udhen,
Kur drejt shekullit te ri po triumfonte...1

Ti shembull i guximit i fjales veteimtare,
Shekujsh do te jesh si nje drite ne erresire!
Pushteteve te liga, apo te cdo klase
Do te ua kallish tmerrin me vargun e lire!

Shqipëri, o jetëgjatë,
ty të kemi mëmë e atë
dhe për ty do të luftojmë
gjersa të të trashëgojmë.
Për ty të gjithë, ditë dhe natë,
mendohemi gjerë e gjatë,
ti kurrë s´prishesh, s´shkretohesh,
as drobitesh, as rrëgjohesh,
më ke gjithë bukuritë
e tëtëra mirësitë,
ke fusha me lule shumë.
lumenj të mëdhenj pa gjumë,
male të lart' e të veshura,
buzën e detit të qeshur,
Mëje dritëz në dritë
me të gjitha mirësitë.

Shqipëri, të qofsha falë,
të kam mëmë e më ke djalë

... Naim Frashëri

Gjumi eshte vdekje

Oret e gjata vone percjell
Gjumin mposht ne rrekje,
Mbahu, them, do flesh pafund,
Gjumi eshte vdekje...!

Sa here ndodh te me mashtroje
Tinezisht si t'ish dehje,
I tromaksur ngrihem çart,
gjumi eshte vdekje...!

Kur me merr, me ve poshte,
Me perhumb ne prehje
Neper endrra druaj, mos
Zgjimi eshte vdekje...!

... Timo Flloko

Dashrie e Nëdar

Ikin ditët ikin
tash u bënë dy javë,
qe kur s`jemi bashkë,
që kur s`jemi parë....


Unë erdha këtu,
Ti mbete atje,
dy zemra u ndanë,
shpirti copë u bë!


Dhe mbeten kujtimet,
me dhëmbje e mallë,
kur isha pranë teje,
kur m`kishe perballë!


Sa ishim të lumtur,
sikur zogjtë në qiell,
neten ditë e bënim,
e ditën pranverë!


Te qetë bisedonim,
mbshtetur n`krahun tim,
numeronim yjet,
dhe zogjtë n`fluturim!


E qeshnim e qeshnim,
me lotë e gëzim,
me zjarr e flakë zemre,
me mallë n`perqafim....


Sa shpejt iken ditët,
sot prap jemi larg,
me endrra e shpresa,
sërish t`jemi bashkë!

"MACJA DHE QENI!"

kam nje mace dhe nje qen,
me te mire nuk i gjen!
Bashke lozin te dy tok,
e nuk grinden shok me shok!

Kur i ngas e kur s`i ngas
qen dhe mace me vijne pas!
Vjen njeriu qe s`e njeh,
turret qeni edhe leh!-hammm, ham...

Miu koken kur e nxjerr,
turret macja menjehere!-mjauu, mjauuuu...
Jane kafshe me dobi,
ndaj i mbajme ne shtepi!

ALFABETI I GJUHËS SHQIPE



Arta tha-ta shkruajmë një poezi

Beni tha-edhe unë jam dakord

Cili s`do të pajtohej foli një syzi

Çka po presim t`ia nisim që sot.



Dardani tha-jemi tridhjetë e gjashtë

Dhe aq shkronja ka alfabeti

Ermela një voglushe flokëgjatë

Është mirë tha vjersha të jetë sa deti.



Flora tha unë lulet shumë i dua

Genti tha nga gjumi libri m`ndanë

Gjithkush veten e tregon me punë

Hana foli kr fjalën ia dhanë.



Iliri tha këngën shumë e dua

Jeta tha më pëlqen aktrimi

Kushtrimit shtatgjatë e faqeftua

Loja e basketbollit dhe vizatimi.



Llokume, ëmbëlsira më bën mamaja

Mësuesen do ta thërrasim patjetër

Nadia-tha n`ditëlindje më vjen daja

Një ditë më ka lajmëruar me letër.



Ora kalonte vargjet shtoheshin

Porsi shtëpia e re gurë mbi gurë

Qëndresa tha që të mendoheshin

Radhën t`ia lënë zotriut Flamur.



Rrumbullakohet ngadalë poezia

Sëcili diçka të re propozoi

Shumkush i tha mendimet e tija

Teuta e vogël shokët i dëgjoi.



Tha Mirjeta vjersha u bë si tren

Unë jam në të tetin t`parafundit

Vagoni i fundit pastaj vjen

Xërxa nuk është stacion i fundit.



Xhyla doli para shokëve të vet

Ylberin vizatoi me lloj-lloj ngjyrash

Zell kush ka, në të gjitha lëndët

Zhvillon lehtë çfarëdo detyrash.

NDARJE TRAGJIKE


(Tragjedia hapi kthetrat, nga vitet 1878-2007)

Lokemadhja Shqipëri,
I mati me sy bijat veta:
Çamërinë dhe Kosovën,
I vështroi cila më shumë qenka rritur,
E pa se Çamëria më shumë kish hedhur shtat,
Kosova po e zbukuronte tokën,
Çamëria dhe Ulqini detin!
Ulqini po e vështronte Lokemadhen
Nga prehri i përgjakur...
Zoti, apo djalli u hidhëruan?!
Kësaj, nuk i dihet!
Stuhitë morën valë...
Rrufetë s´kishin të ndalë!
U bë si tërmet, u tundën fusha e male,
Papritur, ulërimat ,ujqërve u dëgjuan:
Të ardhur nga Karpatet me bekimin e Evropës,
Ata, pamëshirë ia ndanë Lokemadhes Shqipëri,
Fëmijët prej dore,...
Sokëllimat e shqiponjave shkrepave,
Bënin kërdinë!...
Përgjakeshin, përflakeshin me tragjeditë shekullore!
Dhe, shekujt kanë kaluar...
Lufta për ribashkim, kurrë s´ka pushuar!
Dhe shekuj të tjerë do vinë:
Luftën kurrë s´do ta ndalë Lokemadhja,
Ta bëjë të RIBASHKUAR, Shqipërinë!

LIRIA

(Lumit,sugarir tim)

Eu cfarë djali kam,
eu cfarë Lumi kam.
sa kafshata,
sa një pëllëmbë
s'e ka mjekrën
s'ka as dhëmbë,
mallkon yje,
shkatërron yje
Edhe në muajin e vet
të tetë s'don të lidhet në djepin e vet.

MERZIA

Merzia varferon vec pjese te trupit
Te cilat fshihen nen bust
Merzia, piedestali qe me larton
Kesaj rruge pa tradita, pa barrikada
Te pjek merzia, merzia, merzia
Sic piqet nje pikture anitike, plasaritet verniku
Pluhuri mbi pikture i josh qepallat te ulen
E tonet kuqerreme te burojne nga merzia
Prej piktures e sajojne dhomen e vetevrasjes,
ku perdet u ulen
eshte dhoma e mire e miqve, me veles
I je qepur nje karrigie te rende dhe nuk del kurre
Nga titulli i librit, brenda te cilit sigurisht qe ti
ekziston
Nen emra te rreme e kujtese te njellojte
Ne nje cep te bibliotekes do ta gjej te vjeter librin
Merzia, merzia
Merri gjymtyret e mija e hidhi ne ndonje loje
Ku vec mund te humbet
Vec te mos e prek me trupin
As te falem me to nuk dua
Ose i nderroj gjymtyret me floket e mij
Ah, floket e mij dy here te prere, aq te gjate
Mes tyre gjendesha mes nje kopshti trendafitesh ujitur
pa gjak
Ku stolat kendonin me ze te harruar
shatervani...
Aty midis flokesh i shpetoja njerezise
Tek me sy te mbyllur ecja e s'me shihnin
Kerkoj floket e mij qe qene te verdhe
Po krejt ma thithnin te keqeni dhe me linin mua
Vec merzira te mira
Po tani qe pa floke kam mbetur, pa njerez kam mbetur
Merzia
Eshte dicka e hidhur qe nuk ben dot pa te me
Si edhe pa e quajtur pikellim apo me fjale me te ndera
eshte dicka qe vertet te kthen ne bust
Barkun me qime e kofshet t'i fsheh e t'i ruan
Ne uje te mbyturish
Qe t'i kesh per pleqeri
Tani qe zhduka edhe floket e shenjte
nje figure e lojes me letra jam bere
Duke buzeqeshur me nje lule gazi ne dore
Me ca rroba te stolisura fort
Bust, bust spathi, si fant
Me dy koke e kater duart me thika e gjethe te gjumit
Tanime merzia si nje gjarper pellumb
Ne nje fole thurur prej flokesh te ngordhur
Ngroh si veze dy kokat e mija
Njera eshte per vrasje, tjetra per vetvrasje.

Deshire dhe Heshtje

Tej dritares eshte ngrohte
njerez jan ulur ne tavolina
qyteti nis e del prej vetes
ne rruge bredhin klube e makina
Nuk eshte e thene te jem krejt i vetem
s'eshte e then te jem as vete i dyte
me miq te rastit po te mbushet nata
nje vend do gjej ku the clodh syte.
Kam ftohte e s'te shoh prane
mendoj, mendoj se si
avujt e ngrohte te frymes time
si zogj te bardhe e te verbuar mberrijne te ti
ne enderr vijne, e qete kendojne
e une me syte pak mbyllur ri
koken ngre lart, degjoj ngadale
kengen e hene te brisht si zane qe solle ti.
E di se hesht hija ime
e di se lotet s'flasin kur
ata ata degjojne vec fjalet e mia
ne heshtje qendrojn dhe ata si une
Pas pak ngadal do te iki
qe lotet te shkoj ti fshi diku
ketu prane mbase atje larg
pas pak ngadal do kethehem une

NATA E PURGATORVE

Te lutem nënë
mos ndez qira për ne sonte
te mërguar jemi,por të vdekur jo.
Vdekjen kurrë se deshe
E qirinj gjithmonë të vdekurve u ndeze.
Ti i deshe djepat nënë;
në Europë ninulla shqipe u këndohen nipave tu.
Lutu ne këtë natë
për të vdekurit
e këndo për ata që duan të jetojnë.
Lutu edhe për djemtë tu të shpërndarë,
e na mallko nënë
po nuk erdhëm ne dasmën e parë.
Edhe ne si ti
e urrejmë mërgimin
në gjumë e zgjuar
e ëndërrojmë bashkimin.

Ardheu eshte dhimbje

Atdheu s'eshte sa sedilja e makines tende,
sa karrigia e zyres,
sa dhoma komode
A me degjon,
ti qe me flamur te ri u gdhive ne mengjes,
per ta ndryshuar, ndoshta, prape ne mbremje?
Atdheu s'eshte loje kalamajsh.
Atedheu eshte dhimbje.
O Zot,
Dhembje!

Gjuha Shqype...(Ndre Mjeda)

Përmbi za që lshon bylbyli,
gjuha shqipe m'shungullon;
përmbi er' që jep zymbyli,
pa da zemren ma ngushllon.

Ndër komb' tjera, ndër dhena tjera,
ku e shkoj jetën tash sa mot,
veç për ty m'rreh zemra e mjera
e prej mallit derdhi lot.

Nji kto gjuhë që jam tue ndie,
jan' të bukra me themel
por prap' kjo, si diell pa hije,
për mue t'tanave iu del.
................................

Ku n'breg t'Cemit rritet trimi
me zbardh, Shqipe, zanin tand,
e ku Drinit a burimi
që shpërndahet kand e kand.

Geg' e tosk', malsi, jallia
jan' nji komb, m'u da, s'duron;
fund e maj' nji a Shqipnia
e nji gjuh' t'gjith' na bashkon.

Qoftë mallkue kush qet ngatrrime
ndër kto vllazën shoq me shoq,
kush e dan me flak' e shkrime
çka natyra vet' përpoq.

Por me gjuhë kaq t'moçme e mjera
si nj'bij' kjo që pa prind mbet:
për t'huej t'mbajshin dhenat tjera,
s't'kishte kush për motër t'vet.

E njat tok' që je tue gzue,
e ke zan' tash sa mij' vjet,
shqiptaria, që mbet mblue
sot nën dhe, edhe shqip flet

Z Ë R I Preshevës

Rrustem G e c i – poezi promemoriale

Ngritemi që të j e t o j m ë
ngritemi që të ndërtojmë
ngritemi të bëjmë më shumë
Kosovë është Presheva, hej!..

Si të jetojë nën terr të huaj
me duart e tij të përgjakura
me drejtësinë e të çmendurit
Me atë që vetëm më vret

Në këtë t o k ë denbabaden
unë kam varret e stërmoçme
të rënët e të gjitha kohrave
këngët e të gjitha betejave

O ti që flet krejt ndryshe
K o s o v ë është emri im
Kosovë është g j a k u im
Shqipëri është Presheva, hej!...

I Perndjekuri I Dashurise
Une jam i burgosuri yt
Rroj me prangat qe ti me ke vene
Po cudi as qelia s'me mbyt
Dhe s'me mbyt as dritarja e zeze
Kur ti prangat m'i hodhe ne mish
Une i putha duart e tua
Eshte rast i pashembullt ta dish
Qe xhelatin ta puth a ta dua
I perndjekuri yt erotik
I perndjekur te mbetet gjithmone
Erotim i mire a i lig
Hidhmi duart ne fyt, torturome
Ky burgim sa do zgjase s'e di
I perjetshem do kisha deshire
Vec ti eja me shih ne qeli
Te perndjekurit tend i vjen mire.

Vdekja e Nenes

U zvogelua nena dhe u tret e gjitha,
U be si pulebardhe e lehte
Dhe nje mengjes pa zbardhur ende drita
Renkoi e fluturoi mbi rete
Andej u fsheh si ylli Aferdita
Dhe ne pastaj s'e pame, paste ndjese!
Vec ndodh qe vale e endrrave te trishta
E sjell ne breg te shtratit tim si shpeze

Dritero Agolli

Dashuria

Koha eshte te duhemi
te kesh besim ne mua kur te them: Trime,
te kem besim ne ty kur me tha: Trim.
Por koken time kryenece shume kurthe ngrite,
shume e pushket mbushi babai yt, fisi yt,
nje mije e nje te zeza kurdise ku do ma zije priten.
E nen kulm banonim,
nga frengjia me drite me peshove,
me dite lexoja Shekspirin ne hijen e Kulles,
se mos do te takoj te kroni i shpresave.
Ma ruaj syrin, dashuria ime,
ma ruaj shpinen nga dielli, nga acari!
Kam frike se ma therin syrin cubat e territ,
kam frike se me vrasin pas shpine te pabeset.
Dashuria ime, ma zgjat doren ta kapercejme kete
uje te madh,
i huaj s'jam as vij nga toke e vdekshme.
Ne fund te livadhit te kositur a po sheh:
ai kali i bardhe eshte yni e tash pergjithmone.
Me shikon drejt ne sy, leri zenkat, fjalet, sharjet,
Une do te te sjell Lulen nga zemnra e Bjeshkes,
do ta ndez llamben ne Kulle,
do ta hedh faren ne token e re.
Kur te desha, coja dashurie me nje grua te marre,
e mehalla jeohnte nga shpifjet.
Na iku jeta, trime, s'menduam pak edhe per vete,
Koha eshte te duhemi.

Ali Podrimja

Porosia e nënës

Për kë në dritë ju qita,
o djem?
Për kë ju rrita,
o bij?
Pse u gëzova unë në jetë?
Nënën po e lini sot,
kur kryet
me mburrje për ju e ngrita.
.........................
Në dheun e huaj shkoni?
Atje ,
ku vesh s'ju marrin ;
ku vllau të vëllanë
me bisht të syrit shikon,
e punën e vet sall kqyr.
Unë be po ju qes
bre djem ;
Në trollin që shkelët si fëmijë,
në eshtrat e të parëve ,
në gjakun e derdhur përliri,
në tamblin e gjinjve të mi ,
mi terni lotet ,që të harroj çdo dhimbje
mos me u nda
prej prehrit tim,
as vëllau me vëlla.

ISMAIL QEMALI


(Vjershë e pa botuar, shkruarë e kënduar ditën që erdhi Ismail Qemali në Vlorë i vdekur)


Mbyllur det’ edhe stere
Kush do pyes? ... edhe përse?
E kush pyet për Shqipërinë,
Rreth me male një shketinë
E pa zë dhe e pa zotë
Vetëm vlente për një botë
Që të bënej ndonjë ditë,
Një thërime një kafshitë
Për atë e për këtë,
Vleft’e saja hë për hë,
Dele dajos........


Kur nji ditë,
Vjen e çfaqet një Profitë;
Ish njI plak i bardhë borë,
Nji bajrak me zok në dorë;
Çan tokë e çan detë
Si i çan rrufeja retë;
Edhe zbriti mu atje
Ku i than nga se për se
Po atje në atë vëndë,
Dy të prishurit na mëndë,
Jo që nuk i than “miserdhe”
Po i than dhe “shko nga erdhe!”


Plaku gjorë e plaku mjerë,
Ku do vejë e ku do bjerë,
Nëpër erë e nëpër shira
Nëpër gropa me shëllira?


Iku ditë e iku natë
I mungon dhe buk’ e thatë;
Edhe buka i mungonte,
Vëtan zêmra i valonte.


Si ish baltë, këmba kridhej,
Si ish plakë, trupi dridhej,
Andej ruhej nga armiku,
Këtej ruhej nga i ligu.


Mirpo plaku bëri krahë;
Kaloj male, kaloj brigje,
Kaloj pellgje të pa vahë,
Kaloj pyje të pa shtigje
Syr’ i tija një yll shihte
Dita yllin po e fshihte.


Plaku iku, iku, iku
Pas ca dite një mëngjes,
Kur dëgjon një zë kikiku,
Një qytet i gjithë u ndes.


Ish një vend, një vend i lirë
Që në gjuhën më të mirë
Që në gjuhën e Asllanit,
I thon vëndi i jataganit;


I thon Vlon’ e i thon Vlorë
Ku Shqiponja dy krenorë,
Gjeti gjithë ata që deshi,
Djem baroti, djem arbreshi,
Me besë burri armatosur,
Trimëri që s’ka të sosur,


E kush ishte ai plakë?
E kush ishte ajo flakë?
Si një yll që është këputur
Në një arqe brenda futur,

Na harriti.... Kuje sotë
Nuk na erdhi si e deshëm,
Po në dhe se fusëm dotë
Pra në zêmra do t’a ngjeshim.
Dhe aty do rroj sa malet
Shpirti tija nuk do falet
Nuk do falet po si Dielli,
Ku bashkohen det e qielli,
Atje shuhet ashtu duhet,
Qarko botës zë e muhet;


Mirpo dielli dhe atëherë,
Shkrep dhe shtie mbi të tjerë;
Dielli mbet gjithnjë Diell,
Kurdoherë me kokë në qiellë,


Edhe Plaku këtë ditë,
Si njeri mbaroi jetë
Mir po Plaku i vërtetë
Ish Profit dhe mbet Profit;
Dhe qëndron ashtu si ishë;
Do mbaj emrin si e kishë;
Emr’i tija i vërtetë;
Esht Nëntor njëzet’ e tetë.

Kur më pushtoi malli për detin
Det në jetë kurr s'kisha parë
detin e mendoja me bajlozë,
me topuzë e thika e hanxharë,
me një sy në ballë e faqet blozë.
Det në jetë kurrë s'kisha parë.

Pa më zuri gjyshi im për dore,
pa me fshehtësi më tha ngadalë;
'Hajde bir ,të nisemi në Vlorë,
të takojmë detin mbushur valë'
pa më zuri gjyshi im për dore .

'Deti.'-thirri gjyshi përmalluar,
dhe më vetëtin mijra diej!
Mes ullinjve,Vlorë e kaltëruar
ishte kaltëruar nga dy qiej.
'Deti!''-thirri gjyshi përmalluar.

Mrekullia vetë kishte zbritur,
ishte qenie krejt me shpirt të gjallë
ngrinte shpinën lart duke bërtitur,
ndriste ,qeshte ,hidhej ,lonte valle,
mrekullia vetë kishte zbritur !

Vallë mund të dilte dot bajlozi
sipër kësaj qenie të çuditshme?
Shpirtin do t'ia merrte faqeblozit,
si kafshore shpejt do ta gëlltiste!
Vallë mund të dilte dot bajlozi?!

''Eh ka dalë,bir!-tha gjyshii shkretë
po këtej nga malet jemi derdhur
dhe bajlizin poshtë nga shkëmbinjët ,
si një thes në det e kemi hedhur .
''Eh ,ka dalë,bir!-tha gjyshi i shkretë.

Dhe pastaj ne tok me gjyshin ikëm ,
deti na përcolli me gjëmime
ikëm grykave,në mal u ngjitëm,
po në Vlorë mbeti zemra ime,
se pastaj ne tok me gjyshin ikëm...

Dhe në mal jetoja ,po përditë
larg më ftonte deti mbushur zhurmë,
larg më qeshnin valët dhe stuhitë,
larg më merrte ëndrra nëpër shkumë,
Dhe në mal jetoja ,po përditë

deti më kërkonte në furtunë....
Dritëro Agolli.

Ngadalë vdes

Dalngadalë vdes ai që bëhet skllav i zakonit,
që përsërit të njëjtat gjëra çdo ditë,
që nuk ndryshon rrugë,
që nuk rrezikon,
që nuk ndryshon ngjyrën e veshjeve,
që nuk i flet atij që nuk e njeh.
Dalngadalë vdes ai që nuk përmbys tryezën,
që është i pakënaqur nga puna,
që nuk rrezikon sigurinë nga pasiguria për të ndjekur një ëndërr,
që nuk i lejon vetes asnjëherë në jetë të thyejë rregullat e vendosura.
Dalngadalë vdes ai që nuk udhëton,
që nuk lexon,
që nuk dëgjon muzikë,
që nuk zbulon hijeshi tek vetja e tij.
Dalngadalë vdes ai që shpërfill krenarinë e tij,
që nuk i lë të tjerët ta ndihmojnë,
që i kalon ditët duke u qarë për fatin e tij të keq,
që ankohet për shiun që nuk pushon.
Dalngadalë vdes ai që i shmanget projektit para se të fillojë,
që nuk pyet për gjërat që nuk i di, dhe
që nuk përgjigjet për gjërat që di.
E shmangim vdekjen me doza të vogla,
duke kujtuar gjithmonë se të jesh gjallë
kërkon një përpjekje shumë më të madhe
se thjeshtë fakti që marrim frymë.
Vetëm durimi i paepur
do të na bëjë të arrijmë
lumturinë më të madhe

VALLËZIM I LEHTË


I ke vështruar ndonjëherë fëmijët kur vallëzojnë të kapur përdore?
Apo të dëgjosh zhurmën e shiut kur bie përtokë?

A e ke ndjekur ndonjëherë fluturimin e çrregullt të një fluture?
Apo të vëzhgosh diellin atëherë kur nata po zhduket?

Do të bëje mirë ta ngadalësoje hapin.
Mos vallëzo kaq shpejt. Koha është e shkurtër.

Muzika nuk do të zgjasë përgjithmonë

E përshkon çdo ditë

fluturimthi?

Kur pyet 'Si je'?

e dëgjon përgjigjen?

Kur dita mbaron


shtrihesh në krevatin tënd



me qindra pyetje të njëpasnjëshme

që të vijnë ndër mend?

Do të bëje mirë ta ngadalë soje hapin



Mos vallëzo kaq shpejt.

Koha është e shkurtër.



Muzika nuk do të zgjasë përgjithmonë.

I ke thënë ndonjëherë birit tënd

do ta bëjmë nesër?

pa e vënë re

nga nxitimi,

keqardhjen e tij?



E ke ndërprerë ndonjëherë lidhjen,

me një mik të mirë

e cila ka përfunduar

sepse ti nuk kishe kurrë kohë

për t'i telefonuar e për t'i thënë

'Tungjatjeta'?



Do të bëje mirë ta ngadalësoje hapin.

Mos vallëzo kaq shpejt.

Koha është e shkurtër.



Muzika nuk do të zgjasë përgjithmonë.

Kur vrapon kaq shpejt

për të arritur diku

humbet gjatë rrugës kënaqësinë e të shkuarit atje.

Kur shqetësohesh dhe vrapon gjatë gjithë ditës,

është si një dhuratë e pa hapur

kurrë... E flakur tutje.



Jeta nuk është një vrapim.

Merre më shtruar

Dëgjoje muzikën

Para se kënga të përfundojë.

SHKO DALLËNDYSHE...


Udha e mbarë se erdhë Pranvera,
shko, Dallëndyshe tue fluturue
prej Misirit n´dhëna tjera
fusha e male tue kërkue,
N´Shqipni shko, pra, fluturim
shko në Shkodër, n´qytetin tim.

Shëndet prej meje të mi falësh
saj shpis vjetër ku kam le,
me ato vende rreth t´përfalesh
ku kam shkue kohën e re ;
atje shko pra fluturim,
fal me shëndet qytetit tim.

Me ato male, me ato kodra,
me ato prroje rreth t´përfalesh,
n´ato fusha që m´ka Shkodra
të lulzueme, aty t´ndalesh;
tue këndue me ambëlcim.

T´mujsha dhe unë me fluturue
dojsha dhe un me u nisë me ty,
dojsha n´shkodër me kalue,
m´e pa prap at vend me sy !
por.... ti shko atje .... fluturim
e ti qajma fatin tim.

Me pelqen kur hesht

Me pelqen kur hesht, sikur te mos ishe, -
dhe me sheh nga larg e zeri im nuk t’arrin.
Thua sikur prej teje fluturuan syte,
dhe sikur nga nje puthje goja t’u vulos.

Si gjithe keto sende qe me rrethojne,
ti ngrihesh e mbushur me shpirtin tim.
Flutur e gjumit te trazuar,
ti je vete fjala trishtim.

Me pelqen kur ti hesht dhe rri si e larget.
Sikur une te shqetesoj, flutur qe fergellon
me veshtron nga larg dhe zeri im nuk t’arrin.
Lerme qe une te hesht tani ne qetesine tende.

Lerme qe une te flas me ty ne kete heshtje,
e shndritshme si nje llambe, si nje unaze.
E heshtur e plot yje, ti je si vete nata.
Ti hesht me nje heshtje yjesh, nga qetesite e largta.

Te dua kur ti hesht, sikur me zhdukesh fare.
E largme dhe e dhimbshme, sikur te jesh e vdekur.
Mjafton nje buzeqeshje – perse duhet nje fjale?
qe une te gezohem se s’eshte e vertete vdekja.

Ku nisi fëmijërija jonë

Ku nisi fëmijëria jonë,
ju do të gjeni gjurmëzat e këmbëve
nëpër guriqka ,të çara gjithmonë.

Ku nisi fëmijria jonë
ngrihet një pyll i dendur bajonetash
dhe njerzit e huaj me helmetë ,
të egër,nën vetull na shikojnë.

Po nëpër banka gërvishtin gishtërinjët;
''Të mirë u pafshim në Shqipërinë e lirë''!

Ku nisi fëmijëria jonë,
këngët marshojnë para luftëtarve
si bubullima përpara tufaneve .

Ku nisi fëmijëria jonë,
Atdheu ka një bukuri të dhimbshme ;
shokët...dëshmorët bien radhë-radhë

A keni parë ju shokë të vrarë?
Shokët e fëmijërisë të vrarë.i keni parë?
Sa gjëra sot nuk mund t'ju them -
kërkojini
ku nisi fëmijëria jonë.

Ah, nji dit', kur Shqypnia e liruemun

Ah, nji dit', kur Shqypnia e liruemun
E gjuha faqeza nëpër bot' t'i dalë,
Ather' krejt e ngrata kundenduemun
Me gëzime ty ka për t'u përfalë,

Se ti at' pend' si kordh' je tue përdoruemun
Për nder edhe për fam' të Shqipnisë...
Hovin tand ti kurr për pa e ndalë,
M'nji për liri t'atdheut je tue luftuemun.

Me at' zemër t'dhanum krejt mbas dashtnisë,
Që t'atdheut dashtnore asht bamun valë;
Zemrat shqyptare pesh' asht tue çuemun,
Ma fort në tjertë që jem' jasht' Shqypnisë!

Un', djal' i ri, sot tye jam tuj t'u falë
Për kang't e bukura që ke kënduemun,
Porsi nji bylbyl i djegun mbas dashtnisë,
Që kndon në pyll kangët palë e palë.

Të gjith dashtnorët e mjer' tue përvëluemun:
Kshtu kndon ti sot në gjuh' të Arbënisë.

Gjerat qe nuk bere

Kujtoj diten qe te mora hua makinen dhe ta demtova,te kujtohet,apo jo?
Thashe se do te me vritje,por ti nuk e bere.
Kujtoj ate dite qe ngulmova te shkojme ne plazh,
Ndersa ti me kundershtoje,se dukej qe do te binte shi,dhe ra shi,apo jo?
Thashe se do te me bertisje:"te pata thene!"por ti nuk e bere.
Kujtoj ate dite kur u perdridhesha para gjithve,per te te bere xheloz,dhe ti u bere xheloz, te kujtohet,apo jo?
Thashe se do te me lije, por ti nuk e bere.
A te kujtohet ateher kur permbysa nga inati embelsiren ne tapetin e makines sate?
thashe se do te me rihje ti as kete nuk e bere.
Kujtoj ate nate qe harova te te them se ne pritje duhej shkuar me veshje serioze,dhe ti erdhe me xhinse, ate kujtohet?
Thashe se do te me ndeshkoje,por ti nuk e bere.
Po, jane kaq shume gjera qe ti nuk bere!
Sepse kishe durim me mua, me dashuroje dhe me mbroje.
Ishin shume gjera qe desha te kerkoja te falur,
Kur te ktheheshe nga vietnami!
Por ti nuk u ktheve!

Sipri vorrit të nji grekomanit

Shqiptari kishte shkrue

N'ket vorr po kalben eshtnat t'nji qyqarit
qi turpnisht jetën e vet e ka shkue;
Shqiptar,për fat t'zij,edhe bir shqiptarit,
punoi për grekët ,Shqypninë me tradhtue.
Tradhtuer emnohej ,sa ish gjallë ky i shkretë,
e tradhtuer emnin ka me pas përjetë.

Greku kishte shkrue
Këtu po kalben kockat e nji shqiptarit,
qi me mish e me shpirt punoi për Greqinë
nevojë kem pasun për shërbim t'qyqarit,
me t'holla e ndera ja paguem dhelpninë,
por...besë s'ka Greku n'at njerinë qi shet
atdhenë,kombin dhe vllaznit e vet.

Hijes se tim vëllai
U linde
n'at vit të tymosun ,
në dhimbje,kur njerzia
mjes vehtes si bishë ish kacafytë,
u rrite
mjerimesh i brumosun,
n'fëmini ty prore uria
të mësoi këtë shekull t'ndytë
m'e urrejtë e m'e denue.
Krenar
që shkëlqimi gënjeshtar
i kësaj bote t'shkrryeme
ndër balta monedhore
s'mundi
mbas vehtes me t'hjekë zvarrë,
vlla, kur sytë i kthyem
ndaj të rejat llogore,
premtuem na bashkë me luftue.
Atëherë ,
të dy na ecëm nëpër botë,
kudo tue pa mjerime
që zemrën peshë na e çojshin.
Na thanë;
''Lodhja e juaj djelm ashtë e kotë,
pse nuk shkoni ndër gëzime?''
E rrugën tonë m'e premun dojshin,
ata që në pupla jetën kanë kalue.
Vazhduem
shkrepat e vrazhdë tu' kapërcye
për me arrijtë dikur në fitore,
por ah! se rruga shok të lodhi!
Kujtuem
se n'vrull të ri jetën me msye
do t'mrijshim dorë per dorë,
por ah se frymën vdekja të vodhi
e luftën s'mundëm bashkë me vazhdue...
I vetëm
do t'kthehem rishtas n'ato ana
ku lufta ,qi heu! s'mbarove,
n'shkambinj të rrebta presin.
Flamurin ,
që n'zi të bukës me lot qendisi nana
e që t'pashë unë se vajtove,
mos druej pa krah ai kurrë s'do jesi
bri timit prore kryenaltë ka me value.

Kjo Europë që na ndan

Çamërinë e mori hasmi, i vu zjarr
çamëri kjo zemër malli s'pushon vaj,
djelt' e vajzat myslymanë turq t'i quan',
çamëri e bukur manë përse t'veçuan.

Lot i gjakut kur kullon teshash prer,
çamëri që mallkon kohën djerr,
nën gëzhoja dhe rrënoja shpirti plag'
zemër nëne gjithmon hapur ndriçon flak'

Flak baruti t'energjis që buçon
rrembash gjaku t'krenaris kur vërshon
dor' e hekurt historin mbërthyer, parzmore
bijt'e tu trimëri blatuar, shekullore.

Camëri si mëmëloke që na pret,
pranë vatrës ku vaj ullirit lugut rrëshqet
Rrjedh nga shekujt e historis' arbërore,
perëndi Olimpi themelet e tu, përmendore.

Ujërave të rivierës tënde qielli i kaltër
vrerin për të larë mes vrasjesh makabër ,
me mijëra fjalë e bebëzima foshnjesh therr',
për drejtësinë në gjirin tënd mbetur vrer.

Vrer e gjak në histori pa u shëruar,
kur dikur ne sërish për t'u takuar
në Europ' që të dyja ja ku jemi,
por se grekun m'u në mes ne e kemi
dot s'takohemi as përqafohemi ne me mall
jemi afër por larg rrimë si gërdall.

Kur O Zot nga shekujt ti,do t'na shikosh
për t'na falur pak liri, të na bashkosh !

Lulekuqja e mjera
asgjëkundi s'ka shtëpi,
e shkon jetën,nd'arrati
ajo s'është si të tjera
s'ka stoli.

Fushës kodrës del vetiu
verës ngrohet ,dimrit ngrin
vet shkundet ,vet mbin
dhe, kur skuqet vjen veriu
dhe e përpin .

Nëpër këmbë gjith e shkelin,
vent në kopshtet ajo s'ka
dorë ndihme kurrë s'pa
as e mbjellin as se vjelin
shkoi u tha...

Po veç ngjyra e saj si zjarri ,
si një hyll që xixillon,
tërë bota e imiton
është shenjë për së mbari
nga shëkon.

Ajo ngjyrë kur zë çfaqet
mbreti fronë shkon e le
njerëz robër fare s'sheh,
vjen e drejta ,del në faqet
si zot je .

Ajo ngjyrë nd'ato fletë
është shpresa që tregon
një të ardhme që ëndrron...
është flamuri ynë vetë
që valon.

Asdreni

Kangët e pakëndueme

Thelltë në veten time flejnë kangët e pakëndueme,
të cilat ende vuajtja as gëzimi s"i nxorri,
të cilat flejnë e presin një ditë ma të lumnueme,
me shpërthye,m"u këndue pa frigë e pa zori.

Thelltë në veten teme kangët e mija jesin ...
e unë jam vullkani që fle fashitun,
por kur të vijë dita të gjitha kam me i qitun
në një mijë ngjyra të bukura që nuk vdesin.

Por a do te vije dita kangët me u zgjue?
Apo ndoshta shekujt me ne prap do te tallen?
Jo jo se liria filloi me lulzue
dhe e ndjej nga dielli valen.

O kangët që fleni, reliket e mija
q"ende se keni prekun asnjë zemër të huej,
vetëm unë me ju po kenaqem si femija,
unë-djepi i juej,ndoshta vorr i juej.

MIGJENI

Çuditerisht te dua!

Ti me ben te te dua,...cuditerisht,valle pse?
me ben te kuptoj jeten ne momente trishtimi,
ne castet kur ngrin zemra ,e qesh pastaj,
ne lotet qe vetem shpirti yt mund ti mbaje,
e ato rrjedhin te kristalta......
I ngrin dora jote... i shperben,
i thyen...dhe i jep leje diellit,haha,
ai i shkrin.... te copezuara.
Dhe ja!....mi thave lotet,!Cuditerisht,
ma ndryshove shpirtin,...zemren,...boten...
qe e njihja,.. e di si?Te perhumbur,
pa bere dicka te dobishme.
Por...kuptova qe bota do zemer,
e une...zemren tende ,veten tende.
Si njeriu pa ajer ,jam pa ty!
Si qenia pa shpirtin ,jam pa ty!
Si lule pa rrenjen ,jam pa ty!
Se me ben te te dua.
Te te kujtoj cdo mengjes ,sa cel syte,
sapo te ndjej se jam gjalle,
nga rrahjet e zemres tende,
nga shpirti i unit tend,qe me cmendi!
E di qe brenda lotit,nuk njoh bukuri tjeter?
Se ai rrjedh per ty se jam larg,
e qesh duke rrjedhur per ty ,se te dua!

TRËNDAFILA MAJI
Poezi
( ribotim me ndryshime )
Shoqata kulturore Shqiptare
„Mëmëdheu“ St. Galen – Zvicër 2002
Redaktor: Bedri Halimi
Lektor: Kadri REXHA
Desing & Layout
Adnan ASLLANI
Copyright & autori
Mehmet Bislimi
Botuar në rrjetin elektronik nga
TRËNDAFILA MAJI
Ç’kuptim ka ferri i Datës
Këngëtuar shekuj më parë
Në krahasim me ferrin e Dubravës –
Që Serbia e hapi për shqiptarë...
Me ndjenjën e thellë të respektit për të rënët
Në majin e vitit ’99 në burgun e Dubravës.
- Autori

TRËNDAFILA MAJI
Ç’kuptim ka ferri i Datës
Këngëtuar shekuj më parë
Në krahasim me ferrin e Dubravës –
Që Serbia e hapi për shqiptarë...
Me ndjenjën e thellë të respektit për të rënët
Në majin e vitit ’99 në burgun e Dubravës.
- Autori

Kujdes
Gdhendje
Njeriut të gurëzuar
Nga jeta sprovuar
Në vaj e uthull rrahur
Bukën lyer me turp
Mos e hani
Ju
Miq të vonuar
Nga gërryerjet e kohës
Shpirti lënduar
Pakujdesitë që kushtuan
Miq të vonuar
Kujdes
Mbi të vërtetën
Mos gërryeni
Hiqni dorë nga ky ves
Mbi muret e Dubravës
Muret e Dubravës me tela
Ferrin e Dantes e vunë në lojë
Lugetërit serb të mesjetës
Me thikën e urrejtjes në gojë
Në mes
Këputën rrugën e jetës
...172 të dënuar shqiptarë
Fat lidhur në zinxhirë
I vranë
Ferri i Dantes
Mbi ferrin e ri të Dubravës
Kuptimin humbi
Skenar i vjetër i Serbisë
Mbi shqiptarët
Rivënë në lojë
Spektatorë ndërkombëtarë
Sehir mos bëni
Me gjakun e derdhur plojë

Kullat
Mure të gurta
Mure të trasha
Mbijetesën sinonim
Kohë në gërshetim
Frëngji të vogla
Si syri i liqenit
Nga ku shënohet bota
Lakmitare në marshim
Në mbrojtje të qenies
Të shpirtit
Të kulturës
Të dinjitetit
Popull në mbijetesë
Për mes kullës
E frëngjisë sy zezë
Kullat në gji
Nga një copë histori kanë
Kullat Legjendën
Bënë

KËGË NOSTALGJIE
Atdheut tim
Më zuri kënga në faj
Këngë a vajë
Me gurë po bisedoi
Gurët në gjoks rëndojnë
Larg vatrës
Alban biri im
Prehje s’ka
Larg tokës sate hallemadhe
Në përmallim
Këngë a vajë
Kënga më zuri në faj
Atdhe
Zjarri i vatrës sime
Gjurmë e lashtë historie
Të guri i oxhakut
Në tokën e plakut
Shkruar me thëngjij
Testamenti im i djegur
Pullazi i vjetër i çatisë
Ujë e lot pikon
Ditë shprese a stacion harrimi
Për ata që i mungojnë shqiptarisë
Nga strehë e çatisë
Pikon
Lot e gjak
Pikon
Djepi
Në gjirin e tij
Ninullat e tokës sime
Peshojnë e rëndojnë
O kohë e butë në ikje
Se bashku me ninullat
Ruani kujtimet
Për trimat
Me ndjenjën e atdheut në gji
Trimat përkundi
Djep i legjendës
Këngët e lirisë
Porosinë e nënës
S’e harruan
Mos
Me flakën e zjarrit që djeg
Kanë lozur
Mbretër e sundimtarë
Gjithë ajo lojë e marrë me zjarr
Derdhur pamëshirshëm
Si nga gojë e kuçedrës
Në përrallë
Derdhur mbi njerëzinë
As atëherë
As sot
Nuk ishte krejt përrallë
Mos
Mos digjni me zjarr
Dëshirën për liri
Mosni
Mosni